דער אַכטער ווי אַ מקבלדיקע תרבות

אויב זיבן האָט געבויט די סטרוקטור, ווייזט אפשר דער סימבאָל פון אַכט אויף אַן איינוווינונג.

נישט קיין תרבות אָן אַ דין.

אַ דין וואָס איז געוואָרן וווינעוודיק.

נישט קיין גייסטיקייט אָן גבולים.

גבולים וואָס היטן אַן אינטימקייט.

נישט קיין ידיעה אָן אַ שכל.

אַ שכל וואָס איז פאַרבונדן מיט אַן אינערלעכער דערקענונג.

נישט קיין מאַנצבילישקייט וואָס ווערט פאַרבייטן דורך פרויאישקייט.

און נישט קיין פרויאישקייט וואָס צעגייט די סטרוקטור.

נאָר אַ קרייז וואָס פונקציאָנירט.

דאָס געבן ווייסט פונעם מקבל.

דאָס אויפנעמען ווערט אַ מעשה.

דער דיבור ווייסט פון צוהערן.

דאָס צוהערן ווייסט פון דיבור.

די ליניע ווייסט פון דער קאַמער.

די קאַמער האַלט נישט איין די ליניע.

חנוך געהערט אַהער ווייל ער טראָגט ביידע באַוועגונגען.

ער איז געגאַנגען אַרויף.

ער דינט דורך אויפנעמען אַראָפּ.

ער איז אַ מענטשלעכער זכרון אָנגעטאָן אין אַ מלאכישער פונקציע.

ער איז אַ ליניע וואָס ווערט אַ בויגן.

ער איז אַ שוועל וואָס לערנט ביידע ריכטונגען.

אפשר דעריבער האָט זיין העלם געקענט אַזוי לאַנג געדויערן.

אַ וועלט וואָס איז כמעט אין גאַנצן אויסגעשטעלט אַרום אַן עלייה זעט בלויז אַ העלפט פון אים.

זי באַוווּנדערט אַז ער איז אַרויפגעגאַנגען.

אַ וועלט וואָס גרייט זיך צו אַ דירה הייבט אָן פרעגן וואָס ער האָט זיך אויסגעלערנט פון דעם וואָס ער איז אַמאָל געווען אונטן.