דער סוד פון ״ואיננו״

וְאֵינֶנּוּ.

לשון המקור

״און ער איז נישט.״

די געוויינלעכע לייענונג איז אַ פעלן.

די טיפערע לייענונג קען האַלטן אַן אַנדער מעגלעכקייט.

ער איז מער נישט זעעוודיק אויפן אופן וואָס מען האָט אים געקענט.

דאָס איז נישט דאָס זעלבע ווי נישט עקזיסטירן.

אַן העלם בייט די מדרגה.

דער זרע פאַרשווינדט אין דער ערד און אַ בוים באַווייזט זיך חדשים שפּעטער. דער זרע פעלט נישט אין דעם בוים, און פונדעסטוועגן איז ער מער נישט צוגענגלעך אין זיין פריערדיקער פאָרעם.

אַ מחשבה ציט זיך צוזאַמען צו אַ דיבור. די מחשבה איז נישט פאַרשוווּנדן, אָבער דער צוהערער נעמט זי אויף דורך אַן אַנדער לבוש.

אַ מאַמע טראָגט אַ לעבן איידער אַן אַנדערער קען זען זיין פּנים.

פאַרבאָרגן מיינט נישט ליידיק.

חנוך ווערט די מענטשלעכע געשטאַלט פון דעם יסוד.

די תורה נעמט אים אַרויס פון דעם זעעוודיקן יחוס.

די יידישע מיסטישע מסורה געפינט אים ווידער אין אַן אַנדער לבוש.

אפשר דעריבער האָט מען אים נישט געקענט אין גאַנצן ״פאַרלירן״.

די פאַרבאָרגענע זאַך האָט ווייטער געדריקט אויף דער מסורה.

אַ פּסוק איז געבליבן אָפן.

אַ קשיא איז געבליבן.

אַ נאָמען איז ווידער אויפגעקומען.

אַ סופר איז געשטאַנען אין דעם הימלישן פּאַלאַץ און האָט געזאָגט:

איך בין חנוך בן ירד.

דער העלם האָט געהיט די אידענטיטעט.