״און ער איז נישט מער״

עס איז דאָ נאָך אַן אופן צו הערן ואיננווְאֵינֶנּוּואיננודער אויסדרוק וואָס קומט אויפן אָרט פונעם דערוואַרטן רעפרען פון מיתה, און ווערט דאָ געלייענט סיי ווי אַן העלם און סיי ווי אַ ווייכער ווערן פונעם אָפּגעטיילטן צענטער.ווערטער־בוך.

די אנוכיות דורך וועלכער חנוך האָט געקענט זיך אָפּטיילן פון דער אלקישער ריכטונג איז געוואָרן אַלץ ווייניקער צענטראַל.

נישט אַז חנוך האָט אויפגעהערט צו עקזיסטירן.

פּונקט פאַרקערט.

זיין אמת׳ער נאָמען בלייבט אַזוי שטאַרק אַז די מיסטישע מסורה לייגט אים אין זיין אייגענעם מויל אויבן.

אָבער דער זיך ווי אַן אייגנשטענדיקער מקור פאַרלירט זיין פאָדערונג.

וְאֵינֶנּוּ.

לשון המקור

דער אָפּגעטיילטער צענטער איז נישט וווּ ער איז געווען.

כִּי לָקַח אֹתוֹ אֱלֹהִים.

לשון המקור

מען האָט אים אויפגענומען.

דאָס איז איינער פון די גרויסע פּאַראַדאָקסן פון ביטולבִּיטּוּלביטולביטול היש — און מער פּינקטלעך, אָפּזאָגן זיך פון דער פאָדערונג צו זיין אַן אייגענער מקור. נישט אויסמעקן דעם זיך נאָר אויסליידיקן אים פון פאַלשער מחברשאַפט.ווערטער־בוך.

וואָס פולקאָמער די פאַלשע אייגנשטענדיקייט ווערט ווייך, אַלץ מער באַזונדער קען דער מענטש ווערן.

משה בלייבט משה.

דוד בלייבט דוד.

דער אַלטער רבי בלייבט דער אַלטער רבי.

קיינער ווערט נישט קיין גרויער גייסטיקער פלעק.

די אחדות מעקט נישט אויס די אונטערשיידן.

זי לאָזט זיי אויפהערן צו קעמפן פאַר אַ מטאַפיזישער אייגנשטענדיקייט.

חנוך ווערט מער חנוך, נישט ווייניקער.

אַזוי פיל מער זיך אַליין אַז דער הימל קען זאָגן מטטרון און ער קען נאָך אַלץ ענטפערן:

אני חנוך בן ירד.

לשון המקור