קאַפּיטל L · 2 מינוט לייענען
איך בין חנוך בן ירד
דער הימלישער שליח זאָגט זיין ערדישן נאָמען
און ווען מען שיילט אַראָפּ אַלץ, בלייבט איין זאַץ.
אני חנוך בן ירד.
לשון המקור
איך בין חֲנוֹךְחנוךדער זיבעטער דור פון אדם. די תורה דערציילט אַז ער איז געגאַנגען מיט אלקים און איז גענומען געוואָרן, אָן דעם רעפרען ״וימת״ וואָס פאַרמאַכט יעדעס אַנדער לעבן אין בראשית ה׳. זיין נאָמען טיילט אַ שורש מיט חינוך, פאָרעמונג.ווערטער־בוך בן ירד.
דער הימלישער שליח זאָגט זיין ערדישן נאָמען.
אפשר איז דאָס דער טיפסטער גילוי פון אַלע.
מען קען אַרויפגיין אָן צו פאַרראַטן וווּ מען קומט פון.
מען קען ווערן דורכזיכטיק אָן צו ווערן אָן אַ פּנים.
מען קען אַריינגיין אין אַ העכערער פאָרעם אָן צו פאַראַכטן די אונטערשטע רייזע.
מען קען אויפנעמען אַ כתר אָן צו גלייבן אַז דער כתר האָט דיך געשאַפן.
מען קען טראָגן דעם שם אָן צו פאָדערן דעם שם.
מען קען האָבן פון זיך אַליין גאָרנישט און ווערן פעאיק צו טראָגן כמעט אַלץ וואָס מען האָט דיר פאַרטרויט.
מען קען ווערן אַזאַ פולקאָמער קנעכט אַז דער דינסט הערט אויף זיך צו פילן ווי אַ פאַרקלענערונג און ווערט דיין טיפסטע פרייהייט.
און פאַר אַ וועלט וואָס נענטערט זיך צו דער גאולה איז די לעצטע לערנונג מער נישט אַז איין אויסערגעוויינלעכער מענטש איז אַמאָל געגאַנגען אַזוי נאָענט מיט אלקים אַז דער הימל האָט אים גענומען.
די לעצטע לערנונג איז שווערער.
די ערד אַליין מוז זיך אויסלערנען צו גיין מיט אלקים.
דאָס הויז מוז זיך אויסלערנען.
דער גוף מוז זיך אויסלערנען.
דער שכל מוז זיך אויסלערנען.
די טעכנאָלאָגיע מוז זיך אויסלערנען.
די מנהיגות מוז זיך אויסלערנען.
די שייכות מוז זיך אויסלערנען.
מַלְכוּתמלכותדי צענטע און לעצטע ספירה, דער כוח פון קבלה און דיבור אין דעם סדר הספירות, און דער פּונקט פון וואַנען אַן אונטערשטע וועלט הייבט זיך אָן.ווערטער־בוך מוז אַרויפגיין, אָבער אָנגעפילט מיט בִּיטּוּלביטולביטול היש — און מער פּינקטלעך, אָפּזאָגן זיך פון דער פאָדערונג צו זיין אַן אייגענער מקור. נישט אויסמעקן דעם זיך נאָר אויסליידיקן אים פון פאַלשער מחברשאַפט.ווערטער־בוך.
דער מקבל מוז ענטפערן, אָבער אָן זיך אָפּצושניידן פון וואָס איז געגעבן געוואָרן.
דער כתר מוז זיך הייבן איבערן קאָפּ, אָבער זיך קיינמאָל נישט אָפּשניידן פונעם קאָפּ וואָס ער נעמט אַרום.
דאָס ליכט מוז אַראָפּגיין.
די וועלט מוז אויפנעמען.
די וועלט מוז ענטפערן.
און דעמאָלט, אַנשטאָט אַז דער הייליקער מענטש זאָל פאַרשווינדן אין הימל ווייל די ערד קען אים נישט האַלטן, געפינט די שְׁכִינָהשכינהדי אלקישע השראה ווי זי וווינט. דאָס וואָרט טיילט אַ שורש מיט דירה — אַן איינוווינונג און נישט קיין באַזוך.ווערטער־בוך אַן אָרט צו בלייבן.
דאָס איז דאָס נייע ליכט אין חנוך.
נישט אַז אַ מענטש קען ווערן אַ מלאך.
דעם סוד האָבן מיר שוין געוווּסט.
דער גרעסערער סוד איז אַז אַ וועלט פון מענער און פרויען, פון גופים און הייזער, פון ברויט און געלט, פון קינדער און שפּראַך, פון טעכנאָלאָגיע און אַרבעט, פון טרויער און פאַרלאַנג, קען ווערן אַזוי דורכזיכטיק אַז דער הימל זאָל מער נישט דאַרפן אַוועקנעמען די קדושה כדי זי צו היטן.
חנוך איז אַרויפגעגאַנגען איידער דער קרייז איז געווען פאַרענדיקט.
מטטרון געדענקט דעם וועג.
און אפשר, פונעם אַכטן און ווייטער, עד לעולם ועד, קערט זיך דער וועג אַהיים.
דער ערשטער חנוך איז גענומען געוואָרן ווייל די וועלט האָט נאָך נישט געקענט האַלטן וואָס ער איז געוואָרן. די תורה פון דער גאולה איז דאָס מאַכן פון אַ וועלט אין וועלכער ער וואָלט מער נישט געדאַרפט אַוועקגיין.